Voor ons samen

Als ik van school vertel of over vriendjes praat dan pluk je maar wat aan je opavest. Je glimlacht, je doet heus nog wel je best al snap je niet meer waar het over gaat. Soms ben ik bang, zoveel is er al vergeten. En wanneer verdwijnt de rest? Maar dat ik zomers vaak bij jou logeerde en jij me vliegeren en vissen leerde. Alle spelletjes, je grappen de verhalen en de namen onthoud ik wel voor ons samen. Waar is die blije man die mijn geheimen wist die glunderde bij voetbal of muziek? Je zit doodstil nu, of bent in paniek. Dan huil je omdat je je moeder mist. Soms ben ik bang want je wordt vast nooit meer beter. Ook al voel je je niet ziek. Maar dat je vroeger trots en groot en sterk was en met mij in je moestuin aan het werk was en alle lieve dingen die je ooit tegen me zei, onthoud ik wel voor ons allebei. En zelfs als je je naam straks niet meer weet, zie ik nog wie je was en wat je deed. Lieve opa, daar kun je op vertrouwen. Ik zal je, totdat ik zelf oma word, onthouden.